X
تبلیغات
رایتل

301040 وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِینَ لَیْلَةً...

و با موسى 30 شب وعده گذاشتیم و آن را با 10 شب تکمیل نمودیم به این ترتیب میعاد پروردگارش 40 شب تمام شد... اعراف142


جمعه 31 اردیبهشت‌ماه سال 1389 ساعت 15:17

۵۰۸. به مناسبت تولد بودا


در تقویم قمری چینی٬ روز هشتم٬ از چهارمین ماه٬ تولد بودا است. این روز معمولا می افته توی نیمه ی دوم اردیبهشت یا هفته ی اول خرداد. در هر صورت٬ به مناسبت تولد بودا٬ تصمیم گرفتم امروز براتون یه سفرنامه بنویسم از سفری که به مجسمه ی بزرگ بودا در هنگ کنگ داشتیم.

یکی دو هفته پیش دوستای خارجیم (خارجی یعنی غیر ایرانی و غیر هنگ کنگی...) دعوتم کرده بودن که باهاشون برم سفر یک روزه به مجسمه ی بزرگ بودا. من هم به بچه های ایرانی دانشگاه زنگ زدم و دعوتشون کردم و نهایتا قرار شد همه دست جمعی بریم.

توی شاخه هایی از آیین بودا٬ مثل آیین هندو٬ بت و بت پرستی مرسومه. و چیزی که مرسومه اینه که در بعضی از مناطق مجسمه های عظیم بودا می سازن که مردم برای عبادت می آن اونجا. هنگ کنگ هم معبدهای متعددی داره که توش مجسمه ی بودا هست. ولی از همه بزرگتر٬ مجسمه ی «عظیم» بودا هست. البته مجسمه بودای عظیم هنگ کنگ به نظر من کاملا یک حربه برای جمع کردن توریست هست. این مجسمه فقط ۱۷ سال پیش ساخته شده و اصلا هیچ قدمت و تاریخچه ی مذهبی نداره. به نظر من کاملا واضحه که ساختنش تا مردم بیان اونجا و پول خرج کنن و گشت و گذار کنن. در عین حال افراد معتقدی هم هستن که برای عبادت می آن.

توی این نوشته براتون در مورد بخور/عود (Incense) بودایی می نویسم که توی تمام معابد چینی و بودایی و تائوایستی دیده می شه.

توی معبدی که زیر تپه ی بودا بود٬ مردم تعداد زیادی از این بخورها خریداری می کردن٬ نوکش رو آتیش می زدن٬ یه ذکرهایی می گفتن و چند تا رکوع می کردن٬ و بعد٬ بخور رو به درون آتیش می انداختن.

از بچه های محلی که همراهمون بودن سوال کردم که این کار برای چیه؟ توضیح دادن که:

حدود دو هزار سال هست که در فرهنگ شرق آسیا بخور جایگاهی داره. ما توی مراسم های مذهبی و برای رساندن خیر و آرامش به ارواح رفتگان و طب سنتی و زندگی روزمره از بخور استفاده می کنیم.

بعد که اومدم خونه و کمی مطالعه کردم٬ این چیزها رو در مورد بخور/عود چینی یاد گرفتم:

استفاده از بخور/عود برای پاک کردن هوای اطراف هست به این هدف که بودایان و خداوندگان بتونن به فضا وارد بشن. وقتی به سمت بت یا سنبل ارواح گذشتگان تعظیم می شه٬ باید بخور فضا رو گرفته باشه تا این ارتباط درست برقرار بشه.

در مورد ارواح رفتگان...

به نظر بودایی ها و تائوایست ها بعضی مذاهب مشابه دیگه٬ ارواح رفتگان بعد از مردن هنوز ادامه دارن. و افرادی که زنده هستن با کارهایی می تونن اون ها رو شاداب کنن و ادامه ی زندگی اونها در دنیای دیگه رو رضایت بخش کنن. روشن کردن بخور/عود در معبد برای اون ها یکی از این کارهایی هست که زندگی ارواح رو شاداب می کنه. در دستورات کونفسیوس٬ رابطه ی بین والدین و فرزند (جد و خانواده) یک رابطه ی همواره برقرار هست و نه تنها با مرگ از بین نمی ره٬ بلکه قدرت روحی والدینی که از این دنیا رفتن٬ افزایش هم پیدا میکنه. تا جایی که می تونن روی زندگی بازمانده ها تاثیر بذارن. به همین دلیل خیلی وقت ها بازمانده ها جد پرستی می کنن.

طبق اعتقاد چینی٬ بعد از مرگ٬ روح سه تکه می شه. یک تکه با بدن باقی می مونه٬ یک تکه توی مجسمه یا علامتی که برای روح ساخته می شه باقی میمونه٬ و یک تکه برای حساب و کتاب می ره. اون دو تکه ی باقی مونده -بر خلاف تکه ای که برای حساب و کتاب می ره- نیاز به همایت و قوت دارن. به همین دلیل براشون عود روشن می کنن.

همچنین٬ کاغذهایی هستن به اسم «پول روحی». افراد چینی این کاغذها رو در معبد آتیش می زنن و اعتقاد دارن که این کاغذها به عنوان پول به دست ارواح می رسه تا برای زندگی بهتر در اون دنیا بتونن ازش استفاده کنن!!!


(مقداری پول روحی)


پ.ن.۱: بعضی اوقات که دارم توی خیابون اینجا راه میرم٬ مثلا گوشه ی خیابون٬ مردم روی زمین برای ارواح و خدایان غذا می ذارن!!! نمی دنم چه طور توصیف کنم که درست متوجه شین منظورم چیه. مثلا فرض کنین که یه علامت می ذارن کنار دیوار مغازه روی زمین که یه چیزایی روش نوشته و بعد جلوی علامت توی یک کاسه چند تا سیب می ذارن و مثلا مقداری ادویه جات و سبزیجات خاص. واقعا عجیبه. اولاش فکر می کردم که گذاشتن که مثلا اگر کسی رد شد و گرسنه بود استفاده کنه. بعد متوجه شدم که نه! کسی نباید دست بزنه. برای خداها و ارواحه!!! بعضی اوقات می ذارنش همون جا روی زمین تا بگنده.
{چند روز پیشترها همسایه ی ما که از این کارا می کنه داشت توی حیات خونش سر و صدا می کرد. رفتیم بیرون ببینیم چه خبره، متوجه شدیم که گویا یه میمون از توی جنگل های اطراف خونه اومده و غذاهای خدا رو خورده!!!}
خدایا شکرت که به ما نعمت اسلام رو دادی

پ.ن.۲: وارد یه قسمتی از معبد شدیم که تاکید کرده بود که عکس انداختن از بت ها ممنوع. از دوست مطلعم سوال کردم که چرا؟ گفت: این ها برای این که یک بت٬ خدا بشه٬ باید یک دعای خاصی بخونن و مراسم خاصی اجرا بکنن. و اعتقاد دارن که هر دفعه که از بت عکس انداخته بشه٬ مقداری از اون روح خدایی که با دعا درش دمیده شده٬ از بین می ره و ازش خارج می شه.

پ.ن.۳: مقداری عکس متفرقه ی بدون شرح از سفر یک روزمون (برای دیدن سایز بزرگتر روی عکس ها کلیک کنید):


ابزار امتیاز دهی