X
تبلیغات
کالج کارآفرینی تیوان

301040 وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِینَ لَیْلَةً...

و با موسى 30 شب وعده گذاشتیم و آن را با 10 شب تکمیل نمودیم به این ترتیب میعاد پروردگارش 40 شب تمام شد... اعراف142


چهارشنبه 14 تیر‌ماه سال 1391 ساعت 19:50

774. تجربه های اندونزی - مردم ملایم


دیروز به مسابقات رباتیک دانشجویی رفتیم. دانشجوها از دانشگاه های اقصی نقاط اندونزی برای شرکت در مساقبات آمده بودند. نظم و ترتیب مسابقات و سالن برنامه به نظر خوب می رسید. من سررشته ی خاصی در رباتیک ندارم ولی از آن چه دیدم تصور می کنم کیفیت کار دانشجوها هم خوب بود.

برنامه ی افتتاحیه برقرار بود و مسئول مسابقات برای جمعیت صبحت می کرد. از صحبت هایش به دلیل این که به زبان اندونزی بود چیزی نفهمیدم. ولی در این بین یکی از جملاتیش را به زبان انگلیسی گفت که به دلیل این که زیبا بود هنوز یادم مانده است:

We don’t have winning or losing, we just have learning
ما برد و باخت نداریم، ما فقط یادگیری داریم

در آن فضا، این جمله زیبا به نظر می رسید چون به دانشجوهای جوان این نکته را یادآوری می کرد که این رویداد بیش از این که یک مسابقه باشد، و در واقع یک موقعیت بسیار عالی برای تجربه کسب کردن و علم اندوزی است.

مراسم فیلمبرداری می شد و توسط چند پروژکتور به نمایش گذاشته می شد. در این میان آقای فیلمبردار سوژه ی جالبی پیدا کرد و آن چیزی نبود جز قسمت میهمان های ویژه که نماینده های دانشگاه های مختلف در آن نشسته بودند. نکته ی جالب این بود که وقتی فیلم چهره ی این افراد بر روی پروژکتور پخش شد، ملعوم شد که تعداد قابل توجهی از آن ها خواب هستند!

جمعیت دانشجو زد زیر خنده! فیلمبردار هم انگار نه انگار به کار خود ادامه داد و یکی پس از دیگری (گویا از قصد) نماینده های خواب را نشان می داد. لحظه ای سعی کردم اتفاق مشابهی در کشور خودمان را تصور کنم. آیا در ایران از نماینده های خواب فیلم می گرفتیم؟ و آیا بعد از پخش فیلم با نشاط می خندیدیم و با ملایمت و لبخند ماجرا را سپری می کردیم یا به آن ها فحش داده و به بالا تا پایین دانشگاه بد و بی راه می گفتیم؟ نمی دانم.

اصولا مردم این کشور بسیار ملایم و خنده رو و شاید بشود گفت شنگول هستند. شاید به دلیل آب و هوای استوایی باشد و شاید هم به دلایل فرهنگی و تاریخی. ولی در هر صورت با وجود مشکلات اقتصادی زیاد و ناراحتی هایی که دارند، این روحیه ملایم همواره در آن ها مشهود است. تا به این لحظه ندیدم کسی دعوا یا پرخاش کند. حتی وقتی که راننده ای در خیابان با آینه به شانه ی یک پارکبان کوبید. جز رد و بدل شدن یک نگاه ساده، هیچ اتفاق دیگری نیافتاد. خیلی بی خیال اند! تا به انیجا کلمه ی "ملایم" برای توصیف مردم اندونزی بسیار مناسب به نظر می رسد.

پ.ن.1: نیمه ی شعبان مبارک


ابزار امتیاز دهی