X
تبلیغات
رایتل

301040 وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِینَ لَیْلَةً...

و با موسى 30 شب وعده گذاشتیم و آن را با 10 شب تکمیل نمودیم به این ترتیب میعاد پروردگارش 40 شب تمام شد... اعراف142


سه‌شنبه 21 آذر‌ماه سال 1391 ساعت 19:12

802: خودنمایی در فضای مجازی (شرح عکس)


همانطور که می دانید، در مطلب قبلی (801. خودنمایی عصر جدید) عکسی بدون شرح با موضوع خودنمایی در فیس بوک گذاشتم. از تمام دوستانی که نظراتشان را در قبال عکس نوشته اند تشکر می کنم و از آن رو که تعدادی از دوستان تقاضا کرده اند، من هم یک شرح کوتاه و حقیر مکتوب می کنم.

شبکه های مجازی (مانند فیس بوک، مای سپیس، اورکات، و غیره) هم فواید و هم ضررهای زیادی می توانند داشته باشند. البته این جمله ی کلیشه ای که "فلان چیز هم کاربرد مثبت دارد و هم منفی" را می شود در مورد هر چیز گفت! حتی راجع به قرآن هم می شود این عبارت را به کار برد - که هم می تواند مایه ی هدایت و رستگاری و سعادت انسان ها بشود، و هم اگر به دست نا اهلش بیافتد می تواند بر سر مردم کوبانده شود. همان مثال معروف: مانند یک چاقو که می شود هم با آن آدم کشت، هم میوه پوست کند. یا به قول دوستمان، مانند مورفین که هم می شود برای تسهیل عمل جراحی به کار برد، و هم می شود برای مصارف نادرست از آن استفاده کرد.

این که بگوییم از فلان چیز می شود هم استفاده ی مثبت کرد و هم منفی، تقریبا به هیچ دردی در بحث نمی خورد. شاید سوال مهمتر این باشد که آیا فضای مجازی چیزی است که بیشتر از آن استفاده ی مثبت می شود (مانند چاقو) و یا چیزی است که بیشتر از آن استفاده ی منفی می شود (مانند مواد مخدر). شاید هم یک چیز متوسط باشد؟ مثلا اگر فایده های فیس بوک را کنار ضررهای آن بگذاریم، کدامش بر دیگری می چربد؟ (در مقابل قرار دادن: ارتباط ساده تر با دوستان، آگاه شدن از مطالب متنوع، اطلاع رسانی... و در اختیار گرفتن اطلاعات توسط سرویس های جاسوسی آمریکا، آمارگیری شرکت های بزرگ و چندملیتی...)

بگذریم، بحث بنده در مورد همه ی کاربردهای احتمالی فیسبوک نیست؛ بلکه می خواهم در مورد یک کاربرد خاص آن که رواج آن کم هم نیست صحبت کنم: آن هم کاربرد "خودنمایی". شاید به نظر همه ی ما دختر و پسرهایی که با گذاشتن عکس ها و مطالب "آن چنانی" سعی می کنند عطش خود را برای جلب توجه از دیگران ارضا کنند عملی ناشایست انجام می دهند، ولی شاید کمتر بدانیم که این وضعیت واقعا یک مرض روانی است که مقالات متعددی هم در مورد آن نوشته شده است. این مرض "اختلال شخصیت نمایشی" نام دارد، که خوشبختانه یا بدبختانه، در فضای مجازی بروز و شکوفایی آن واضح است.

بنده به هیچ وجه منظورم این نیست که هر کس فیس بوک را استفاده می کند مریض روانی است! (من خودم یکی از کاربران تعدادی از همین شبکه های مجازی هستم). بلکه هدف بنده متوجه کردن خوانندگان به این اختلال روانی است، که اگر کمی دقت کنند در گوشه و کنار فضاهای مجازی می توانند با نمونه هایی -هرچند خفیف- از آن آشنا شوند.


در این جا، خوب است کمی با این اختلال روانی بیشتر آشنا شویم. سایت تبیان در تعریف این اختلال می نویسد:

"شخصیت هیستریک یا نمایشی، یکی از انواع تیپ های شخصیت می باشد. خصوصیات عمده ی این تیپ شخصیتی، توجه طلبی افراطی و آرایش ظاهری برای جلب توجه و هم چنین داشتن رفتارهای هیجانی و نمایشی است...  تیپ های هیستریکال بسیار احساسی، برون گرا، شورانگیز، تابع امیال، ساده لوح، بی آلایش و غالباً جذاب هستند. علاوه بر جذاب بودن - به ویژه در بین جنس مخالف- مردم پسند نیز هستند."


دانشنامه رشد در مورد ملاک های تشخیص این بیماری که در اوائل بزرگسالی شروع می شود، می نویسد:

"درموقعیتهایی که کانون توجه نیست ، احساس ناراحتی می‌کند.
تعامل او با دیگران معمولا با رفتار اغوگرانه و برانگیزنده جنسی مشخص است.
هیجانات را بطور سطحی و با تغییرات سریع ابراز می‌کند.
مستمرا از ظاهر فیزیکی خود برای جلب توجه استفاده می‌کند.
سبک گفتار او برداشت گرایانه و فاقد جزئیات است.
تلقین‌پذیر است، یعنی به آسانی تحت نفوذ دیگران و موقعیت قرار می‌گیرد."


طبق آمار، احتمال بروز این بیماری در بانوان بیش از آقایان می باشد. در مصاحبه ای دکتر سیدعلی احمدی ابهری، روان پزشک و استاد گروه روان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی تهران می گوید:

"افراد دچار اختلال های شخصیتی به طور قطع الگوی خود را از محیط برداشت می کنند و این امر اکتسابی است اگر چه ژنتیک نیز ممکن است موثر باشد... زنان مبتلا به این اختلال شخصیت سعی در خودنمایی و جلب توجه هرچه بیشتر دارند. نوع پوشش ظاهری و نوع آرایش آنها با دیگر زنان جامعه متفاوت است و قصد دارند وجود خود را بیش از پیش مطرح کنند و به تعبیر عامیانه در دل دیگران جا کنند. علاوه بر اینکه در رفتار جلب توجه می کنند در حرکات نیز سعی می کنند دیگران را جذب کنند."


سایت آفتاب هم نکات جالبی در مورد این بیماری گوشزد کرده است که شما را به مطالعه ی آن دعوت می کنم.


و در انتها شاید جالب باشد که یک مقاله ی علمی را با شما به اشتراک بگذارم (لینک) که بتواند به عنوان نمونه قابل توجه باشد. طبق پژوهش دکتر مریم فاتحی زاده، طاهره امامی، و دکتر بهمن نجاریان (دانشور رفتار سال چهاردهم اردیبهشت 1386 شماره 22)، بیش از 6 درصد از دختران دانش آموز دوره متوسط در شهر اصفهان دچار این اختلال هستند.


ابزار امتیاز دهی



پنج‌شنبه 16 آذر‌ماه سال 1391 ساعت 07:35

801. خودنمایی عصر جدید


خودنمایی عصر جدید، قابل توجه بعضی ها. بدون شرح.

(البته اگر مطالبه کنید، شرح هم می دهم!)


ابزار امتیاز دهی



سه‌شنبه 14 آذر‌ماه سال 1391 ساعت 12:01

800.


یازده آذر برای من روز تولد حیات است. تولد معصومیت. تولد بوی زندگی. تولد معنای زندگی. معنای بودن. بودنی که هستی برای دیگری. 

با آمدنت، بودن برای دیگری را زندگی کردم. تجربه کردم. نفس کشیدم و برای خودم به نمایش گذاشتم. نمایشی که خودم آن را بازی کردم و هم خودم تماشاگرش بودم. بودن برای دیگری را با تمام بودنم لمس کردم و ازآن لذت بردم. من این حس را با تو از همان وقت که در وجودم بودی و رشد می کردی آغاز کردم و با محمود عزیزم تکرار. این حس و حال همه مادران است. 

من قدردان شما هستم که با آمدنتان به من این فرصت را دادید که این حس را تجربه کنم. سپاسگزار خدایی هستم که آفریننده حیات است و در مقابل لطف و رحمتش، برای هدیه هایی که به من عطا کرد سر تعظیم فرود می آورم.

تو برای من چه آن وقت که نوزاد بودی و چه وقتی که کوچک بودی و چه وقتی که کودک و چه بزرگ و چه آن سال ها که بزرگتر و بزرگتر خواهی بود با یک کلمه خوانده شدی و آن هم همان کلمه عشق است. فرزند برای مادر با کلمه عشق معنا می شود و با همین کلمه بزرگ می شود و با همین کلمه می ماند و با همین کلمه هم خواهد ماند. عشقی که نه متولد می شود و نه می میرد. عشق کلمه رمز مادری و فرزندی است. خود مادری و فرزندی است. مادری و فرزندی است. و تو با آمدنت این هدیه را به من عطا کردی. تو را به خاطر متولد شدنت می ستایم.

در این روز تولدت باز مادرانه از خدا برایت بهترین ها را آرزو می کنم. این بار علاوه بر این که آرزوی سلامتی تو بر دست های دعاخوان من نقش می بندد از خدا سلامتی همسر عزیزت را هم می خواهم. خانواده تو، فصل جدید زندگی تو است که خود یک میلاد است و تبریکی برای تو و برای من. 

خدا را برای این همه لطف سپاس می گزارم و از او تقاضای لیاقت الطافش را دارم و توان قدردانی طلب می کنم. شاد و سلامت و سربلند باشی عزیزم.

مامان فرشته- یازده آذر 1391


ابزار امتیاز دهی



سه‌شنبه 7 آذر‌ماه سال 1391 ساعت 12:04

799. سال 2012 و آخر دنیا



یک تقویم از تمدن "مایان" در فلان جنگل آمریکای مرکزی می گوید که سال 2012 آخرین سال تقویم خواهد بود. حالا هم در هر مجلسی می نشینی عده ای دارند در مورد این ماجرا صحبت می کنند که امسال (21 دسامبر) تقویم به آخر خود خواهد رسید و دنیا تمام خواهد شد یا نه!

همه جا بحثش است. از اخبار رسانه های دنیا گرفته، تا وبسایت رسمی ناسا، تا صحبت های میان دانشجوها، تا جمع های خانوادگی. ماجرا تا جایی پیش رفته است که بعضی افراد در صدد آمادگی و جمع آوری غذا و لباس اضطراری برای این خطر احتمالی هستند.

زمانه و دنیای عجیبی است. یک نقل قول نصفه نیمه از یک تقویم عقب افتاده ی جنگلی برای به هیجان در آوردن مردم بیش از حرف مستقیم خدا موثر است.

قرآن حقیقت مطلق است و سال ها و قرن هاست که همواره ما را یاد روز جزا و انتهای دنیا می اندازد. تقریبا هر صفحه از قرآن مجید را که باز کنیم، مطلبی در مورد برپا شدن قیامت، انتهای دنیا، بهشت و جهنم نوشته شده است. ولی کو گوش شنوا؟ کاش ما هم برای آینده ی قطعی اخروی خود در صدد آمادگی باشیم.


پ.ن.1: تقدیم به "شجاعیان"


ابزار امتیاز دهی