X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل

301040 وَوَاعَدْنَا مُوسَى ثَلاَثِینَ لَیْلَةً...

و با موسى 30 شب وعده گذاشتیم و آن را با 10 شب تکمیل نمودیم به این ترتیب میعاد پروردگارش 40 شب تمام شد... اعراف142


سه‌شنبه 17 آذر‌ماه سال 1394 ساعت 09:07

936. نامه نگاری در ایران


دیروز در حال تنظیم یک نامه به یک سازمان بودم. وقتی رئیسم در شرکت متن نامه را دید با خنده گفت: "معلوم است ایران بزرگ نشده ای!" بعد نامه را بین همکاران دست به دست کردند و همه با لبخند (البته لبخند مثبت) تایید کردند که این متن را قطعا کسی نوشته است که با تکلف های نمایشی در ایران سر و کار نداشته است.


آیا تا به حال با خود فکر کرده اید که چرا این گونه است؟ چند وقتی است که در این کشور عزیز وارد فضای کاری شده ام و کمابیش با نامه نگاری اداری در این مملکت آشنا گشته ام. به نظرم در این موضوع نامه نگاری رازهای اجتماعی و فرهنگی نهفته است که شاید به چشم اکثر مردم نیاید. سوال اصلی این است: چرا متن نامه اداری می بایست این مقدار تشریفاتِ تهی داشته باشد؟ چرا می بایست از عبارت های آن چنانی استفاده کرد؛ عبارت هایی که در نگارش یا صحبت های روزمره هیچ اثری از آن ها نیست؟


به نظر من، این نوع نگارش، بازتابی از کلاف سر در گم و وضعیت پر تکلف مستولی بر جامعه است. نکته ی ظریفی است، دقت بفرمایید. یک جامعه ی غیر "صاف و ساده" است که منجر به این نوع نگارش می شود. گویی اگر متن نامه را مستقیم و بی تکلف بنویسی، محکوم خواهی شد به بیسوادی! و برای این که سواد و شعور خودت را به رخ بکشی، می بایست متن را غیر صمیمی و تشریفاتی کنی.


نهایتا رئیس خوبم در بازنگارش نامه به من کمک کرد تا نامه ام در سازمان مربوطه مورد تمسخر قرار نگیرد، ولی جمله ی آخری که به آن اضافه کرد نمونه ی خوبی است از این تکلف و تشریفاتِ نمایشی: "پیشاپیش از بذل توجه و عنایت آن مقام محترم کمال تشکر و امتنان را دارد". اگر به نامه نگاری های اساتید برجسته و شرکت های بزرگ دنیا با بنده نگاهی بیاندازید، هیچ اثری از این نوع جملات نخواهید دید.

برچسب‌ها: ایران، فرهنگ


ابزار امتیاز دهی